zaterdag 18 februari 2017

De verplichting van gelukkig zijn en een kapoentjesplaag.

Ik zit weer in de vensterbank. Er kruipen kapoentjes langs het raam.
Als de zon schijnt is het nog goed, ik ben nog oké.
Toch schuif ik heen en weer.
Ik hou niet van kapoentjes.

Mijn blik zwerft door de kamer en land terug in jouw ogen.
Je houd van mij en ik van jou.
Je wilt weten hoe het gaat.
Niet zozeer voor jou maar meer voor mij. Opdat ik 'eindelijk' eens ga voelen. 
Om hulp vragen. De blokkade in mijn keel zwelt op en mijn tranen drogen op in de zon.
Zoute wangen.
Stomme kapoentjes.

Eigenlijk gaat het niet zo lekker.
Een heen en werend dipje kruipt met de kapoentjes door mijn leven.
Dingen die ik niet wil weten, niet mag voelen en niet kan benoemen.
Naar de buitenkant zeg ik dat het allemaal wel prima gaat.
En dat is ook zo.
Als ik dingen doe en mensen zie, als ik koffie ga drinken of streepjes aan doe gaat het wel prima.
Maar dan beland ik weer in de vensterbank.
De zon verwarmt mijn rug en dan mag ik het even voelen.
Ze verwarmt de plekken waar het vast zit. Mijn onderrug en schouders, mijn nieren als ik dieper adem.

Blokkades.

Ik vind het jammer van mezelf dat ik me ervoor schaam.
Omdat ik wil dat het leven door gaat. Stil staan vind ik moeilijk maar ik doe het wel.
Ik doe het thuis, in de zon die warm en veilig voelt.
In de vensterbank en in jouw ogen.
Je lieve veilige ogen.

Maar het zit nog vast.
Stokkend komen de woorden eruit, niet uit mijn mond maar op papier.
Korte zinnetjes en een  hele hoop punten.
Punten zorgen voor pauzes zodat ik de gevoelens in mooiere woorden kan stoppen dan hoe ze zijn.

Waar het op neer komt:

De kunst van thuiskomen.
Thuiskomen in de wereld. Niet mijn zelfverzonnen sprookjesland waar het donkergroen kleurt en ik in sluiers leef.
De echte wereld.
In mijn echte lichaam.
In mijn benen tot aan mijn voeten.
Verder dan mijn middenrif.
Verder dan mijn stuitje.
Dieper in de aarde.
Af en aan komt het onderwerp: 'Thuiskomen'  in mijn leven.
'Aarden.'
Mijn voeten zijn met een reden zo groot.
Mijn benen zijn soms takjes.
Waar mijn wortels zijn weet ik niet.

Ik zeg nooit honderd procent wat het is, hoe ik ben.
Ik ben nooit honderd procent aanwezig.

Altijd meer willen, meer kunnen, beter worden, is het gevolg van niet hier en nu zijn.
Ik streef naar een beter leven.
Ik streef naar een gevoel van thuis zijn.
En ik ben in letterlijke zin wel thuis in mijn huis. Ik hou van mijn huis, inclusief de stomme kut kapoentjes.
Maar ik wil groeien, verder, beter, sneller, veranderend en verbeterend.
Ook wil ik bij mezelf blijven.
Ik denk dat er om mijn kern zoveel laagjes verpakt zijn dat ik er niet altijd bij kan komen.
Door de week heen is dat niet erg, als ik koffie drink met mijn streepjes.
Maar in het weekend ben ik thuis in mijn huis
en dan komt de drang om ook thuis te zijn in mijzelf.
Mijn lichaam en geest.
Thuis in de wereld.
Mijn voeten neer durven zetten en deze aarde voelen, waar ik in geboren ben.
Mijn wortels schieten zodat ik echt groeien kan.
In plaats van laagjes aarde plakken waar een beetje hoop aan vast kleeft.

Ik wil thuis komen.
Ik wil mijzelf zijn.
In volle glorie.
Onverplicht geluk ervaren.

Echt gelukkig zijn.
Het begint bij mijn kern.
Onder alle laagjes.
Van punten komma's durven maken,

L.B.

zaterdag 4 februari 2017

Love, Death x

.


Do not be afraid
I´m gonna catch you

And I'll come for you
When you're ready to go.

Lay with me in your bed
I´ll run my fingers through your hair
And with his name upon your tongue
And on your lips, a parting song
Singing Love, love

I know you know


- Lisa Mitchell




.

Gedicht voor Rowan

.



Ik draai me duizend keren om
en dans mee
met de wind

De kleuren die ik tegen kom
de dingen die ik vind
ze blijven soms voor even
en soms
voor heel mijn leven

L.B.




Voor Rowan
.

donderdag 2 februari 2017

Gedicht voor Sam

.


.

Als ik op mijn tenen sta
kan ik alle wegen zien
waarop ik win
en soms verlies.
En als ik dan mijn ogen sluit
maakt het niet meer zoveel uit
welke weg ik kies.

L.B.




.

Gedicht voor Sam


.

zaterdag 28 januari 2017

Moeder aarde

Walk through me like your palaces
Run your fingers through the grasses
Like your lover's hair
I've got things for you

Dance through me like your ballrooms
Show me your Michael Jackson moves
Just like Broadway, only there's no applause
But the spring is bubbling

Where you are is where I am
Oh, you know where to find me
Wherever you fall, you're already home

Seek me like your angels
Speaking
Language of the rainbows
Ask and it will be done

And treat with me like your groceries
There is magic in your food
There's a cauldron in the soil
There's secret witch in you

Where you are is where I am
Oh, you know where to find me
Wherever you fall, you're near like family
You're already home

All I ask is, are you listening?
In my heart of darkness
Are you surrendering?

Where you are is where I am
Oh, you know where to find me
Wherever you fall, you're already home
You're already home
You're already home
In a heart of darkness, are you surrendering?

Where you are is where I am
Anytime, you know where to find me
Wherever you fall, you're already home

Pray on me like your chapels
Like your mosques and synagogues
From my forest floor to the ocean break
The altar stretches on

- Lisa Mitchell

dinsdag 3 januari 2017

Deel van een liefdesbrief


Want je hebt me niet horen
spreken
horen smeken
of je bij me wilde blijven
en jouw pril ontwakend leven
zal mijn zorgen doen vergeten

opdat je altijd
in de lente leven mag


L.B.