donderdag 9 november 2017

Gedicht voor Tamara

.


Het zit hem in de kleinste dingen
ik bouw het op en laat het gaan
want ik maak graag herinneringen
zodat ze later voortbestaan

En ik verstop ze stuk voor stuk
Ik vang momentjes van geluk

L.B.



.

zaterdag 4 november 2017

Breken



Ik zal mijn lichaam houden
zoals ik haar bedwing
zolang mijn adem in mij is
wordt jij herinnering.

Ik zal mijn tranen branden
zodat ze langzaam drogen
vol heimwee en de onrust
weg sterven in mijn ogen

Ik houd mijn adem in totdat
ik blauw en breekbaar ben
mijn lichaam stijf bevroren
te ontdooien met jouw stem

Ik buig de botten in mijn lijf
en zal mijn lichaam kraken
verander alles dat ik ben
om mij van jou te maken

L.B.  

donderdag 19 oktober 2017

Iets nieuws

.


En ze voelden zich aangesproken.
En ze hadden me niet gezien.
Ik had ze al verloren voordat ze dachten
dat ik iets van hen vond.

En ze haalden hun schouders
en ze spitsten hun oren

En ik wens ze al het beste.
Maar ik ben ze verloren.

L.B.


.

dinsdag 17 oktober 2017

Momenten





Als ze van achter de bomen
en tussen takken op je neerdalen
Zacht als zonnestralen
zoet als jeugdverhalen.
Maar ze prikken wel.
Nemen wat je hebt en wie je bent geweest
Onverwacht en onbevreesd
onbeschreven, nooit gezien.
Maar bekender dan jezelf.


Momenten van bezinning.

L.B.


.

maandag 16 oktober 2017

Boze wolf

.



Ik ben niet van de sprookjeslanden,
van volle lippen, met zachte handen
uit mijn strot gerold
Liever lig ik met de boze wolf
onder donderwolken

L.B.

 

.

dinsdag 10 oktober 2017

Mensen willen boeken zijn



Mensen willen boeken zijn.
Met hoofdstukken die je af kunt sluiten en een mooi einde.
Een boekenlegger tussen de bladzijdes schuiven als je te moe bent om verder te lezen, of gewoon even geen zin hebt in verhalen.
En wanneer je dan het boek uit hebt, pak je er gewoon een nieuwe bij. Met splinternieuwe personages en een interessante omslag.
Als een boek niet zo bevalt zet je het gewoon weer in de kast.

Ik ben geen boek.
Ik probeer al jaren om hoofdstukken af te sluiten maar het voelt meer alsof ik van het ene in het andere groei. Alsof ik een soort wandelende boom ben. Een boom met takken die door de takken van andere bomen groeien. Stukjes van mij die je nooit zal zien omdat ze te diep geworteld liggen.
Soms zie je van die bomen die gesplitst zijn, waardoor het lijkt alsof er twee bomen zijn maar eigenlijk zijn het twee stammen van dezelfde boom. Hun wortels zijn één.
Zo voelt het soms.

Bomen kunnen reuze oud worden. Ik weet dat ik niet zo oud word als een boom.
Ik geloof ook niet dat het hoofdstuk is afgesloten als je sterft. De fouten die je hebt gemaakt neem je met je mee.
Je verlaat je lichaam maar je blijft constant hoofdstukken creëren. Fases in en uit gaan, over dingen heen groeien en bepaalde dingen meebrengen.

Soms worden bomen boeken. Maar hun wortels groeien door.

L.B.