woensdag 10 mei 2017

Liefdevolle mensendromen



.


Ik wil alleen maar dromen maken,
heel mijn hart ontwaken,
lichte zielen raken.
Dansen met elkaar
en laat de wereld maar.
Laat het zijn en laat het gaan
laten we bij nu stil staan.
Zodat we zielen kunnen zijn
die mooier en tevreden zijn
die dichtbij de liefde komen
en die leven voor hun dromen.

L.B.

.

vrijdag 21 april 2017

donderdag 23 maart 2017

Laagjes


Foto door
Hanke Arkenbout



.
Overwegen
niets te zeggen
niet te gaan
en in stilte
onder laagjes te blijven
om langzaamaan
te vergeten
te verdrijven
hoe het dan had moeten gaan.


Ik dacht vergeten te worden door
iedereen die niets van zich liet horen ,
mij had moeten kennen voor
wie ik was.

L.B.



.

maandag 13 maart 2017

De laatste boom van maart

Op straat, naast de glas -en papierbakken, heeft iemand zijn kerstboom neer gepleurd.
Gepleurd ja, want deze boom heeft duidelijk geen respectvolle afscheidsgroet gekregen of een bedankje.
Ondersteboven met zijn naaldjes op een hoop.

Ik loop er langs, een beetje boos dat de eigenaar niet beter voor zijn boom gezorgd heeft, gepland op zijn of haar balkon of naar de dierentuin gebracht (dat kan!! Voor in het verblijf van de dieren!).
Maar dan bedenk ik me dat de eigenaar misschien juist heel goed voor zijn of haar boom gezorgd heeft want hij is nog redelijk groen en het is maart.
En een kerstboom in maart zie je bijna nooit.
Misschien wilde de eigenaar helemaal niet dat het lente werd, misschien wilde hij of zij lekker in de kerstsfeer blijven hangen en zichzelf een beetje volproppen op de bank met een haardvuurtje.
Er bestaat zoiets als een winterdip maar laten we de lente/zomerdip ook niet onderschatten.
Als de dagen lichter worden voelen de meeste mensen zich vrolijker en fitter.
Maar het kan ook zo zijn dat je er helemaal niet van houdt om met z'n allen in het park in de zon te zitten en een lenteschoonmaak te houden.
Sommige mensen blijven gewoon liever in dat knusse, veilige in-een-holletje-gevoel van de kersttijd.
Ik spreek hierbij niet voor mezelf want ik hou helemaal niet van de winter maar ik kan me toch voorstellen dat deze kerstboom iemand heel lang een fijn gevoel heeft kunnen bezorgen. Een uitgerekt kerstgevoel.
En terwijl ik verder loop bedenk ik me dat er nog een sinterklaasgedicht op het krijtbord in de gang staat.
Die moet ik straks ook maar even uitvegen.
Het is immers allang maart.

donderdag 9 maart 2017

Binnen naar buiten brengen


Onzekerheid uit zich bij mij in iets uiterlijks.
En dan niet de standaard dingetjes zoals een te grote neus of rare bubbeltjes en flurpjes.
Ik ben namelijk heel blij en tevreden met mijn lichaam en mijn gezicht enzo.
Bij mij uit onzekerheid en verdriet zich in het uiten van mijn innerlijk.
Heel vaak ben ik van mening (of denk ik van mening te zijn) dat mijn innerlijk het beste gepresenteerd wordt in een outfit.
Ik wil dan dat mijn kleding mij eruit laat zien zoals ik van binnen ben. Dat ik er altijd uit zie zoals ik op mijn leukst en puurst kan zijn.

Maar eigenlijk zou ik willen dat iedereen de hele dag door naakt rond zou lopen want als ik dat deed zou ik op mijn Lot-tigst zijn.
Dan zou iedereen zijn of haar meeste Ik zijn.

Ik heb er moeite mee om kleding te vinden die mij weerspiegelt.
En ik vind het heel vervelend dat ik het hierin zoek (en trouwens niet vind!!! Ik ben nooit echt heel erg blij met kleding!!).
Want het gaat helemaal niet om een outfit die mij interessant doet lijken, dat weet ik ook wel.
Het gaat om jezelf zijn en trots zijn, jezelf laten zien voor wie je bent en hoe jij in de wereld staat.
Misschien durf ik dat niet.

Ik kan mezelf heel mooi verstoppen achter mijn gedichten (ieder gedicht is natuurlijk een uiting van hoe ik iets voel of meemaak)
maar dat betekent niet dat ik me letterlijk en/of figuurlijk bloot durf te geven.
Slechts kleine deeltjes van wat ik voel komen terecht in een gedicht.
Zo werkt het nou eenmaal.
Misschien is het genoeg.
Maar het voelt nooit echt volledig.




Nog nooit heb ik me zo volledig gevoeld als het moment voordat de eerste druk van Wezens uit kwam.
Ik hoefde niet te schrijven voor anderen. Niemand vroeg me ooit om een gedicht dat niet over mij ging.
Ik mocht schrijven wanneer ik dat wilde en ik had geen lezers. Ik accepteerde dat ik in een proces zat en dat het niet afgerond en volledig hoefde te zijn. En juist dat maakte dat ik me volledig voelde.
Helemaal in het nu.
Van binnen en van buiten.

.



You say it's time to leave
Cause it's getting dark
Feet moving on their own
We trust they'll take us home


.