donderdag 3 maart 2016

Ik weet niet meer wat ik wil


Ik weet niet echt meer wat ik wil.
Ik ben niet meer dan dit.
Het lijkt of alles dat ik kan
niet volledig in mij zit

maar ergens buiten zweeft,
het ademt en het leeft.
Een deel van mij kan niet bestaan
zonder met me mee te gaan.

L.B.

dinsdag 23 februari 2016

Oogjes

Het is mogelijk om in de kleinste oogjes te kijken die je ooit hebt gezien
en jezelf even compleet te verliezen.
Je zou denken dat het niet past, maar in die oogjes schuilt een wereld van rust.
En daar kan je in verdwalen.
Even vergeten waar je mee bezig bent, wat je moet en wat je mag.
Dan zie je ineens weer jezelf.
En dat is nodig.
Om gewoon even stil te staan bij het feit dat deze kleine oogjes
ooit even groot zullen zijn als die van jou.
En dat diezelfde oogjes dan dit soort momentjes nodig hebben.
Even vergeten wat je moet.

Even herinnerd worden aan wie je bent.

zondag 31 januari 2016

wachten




Ik was vaak nergens thuis
kon dwalen langs de dagen
slenteren langs nachten
en op het leven wachten

L.B.

















.

vrijdag 8 januari 2016

Aanhoudende regen

.

Het voelde vaak alsof ik viel
net als regen op de grond
en alhoewel de wolken waaien

lucht verspreid en winter dooit
voelde het alsof de regen
liever immer viel dan nooit


Lot Bouwes

.

woensdag 30 december 2015

De ogen van de stad


Different - Rachel Idzerda

Door de hele stad kijken ogen.
Ze kijken me aan, kijken door me heen, scannen mijn hele lichaam en mijn gezicht.
Dan verliezen ze hun interesse, verslapt hun blik.
Ze kijken vaak bozig en met een mening, waar ik bang voor ben, waar ik me wat van aan trek.
Duizenden gezichten, een momentopname.

En ik beloof mezelf om al die ogen te negeren, om mijn eigen ogen te richten op het punt waar ik naartoe wil gaan.
'Want dan gaan ze voor je opzij', heb je eens gezegd, toen ik mijn zorgen deelde. Jij zei dat als je gefocust naar de toekomst kijkt, de mensen voor je opzij springen, omdat ze je niet aan kunnen kijken,
niet bij je stil kunnen staan.
'En als je je eigen ogen ergens op gericht houdt, hoef je je ook niets aan te trekken van de meningen van mensen,
dan zie je niet eens dat ze naar je kijken.'

Maar het is te makkelijk.

En al die ogen, al die mensen, de hele stad, ze kijken me aan en ze kijken door me heen en ze kijken diep naar binnen

en soms kijken ze alsof ze me kennen...
Maar ze kennen me niet.

Het is vermoeiend en ik weet dat ik niet alle gezichten kan onthouden. En ik weet ook dat ik het niet voor iedereen goed kan doen, ik weet dat iedereen van alles over me denkt en me hoe dan ook zien lopen, of ze mijn blik nu kunnen vangen of niet.
Iedereen observeert iedereen, ze denken heus niet altijd gemene dingen.
Maar doelgericht naar mijn eindpunt kijken zonder alle ogen te zien wil ik niet.
Niet omdat het te makkelijk is maar omdat er tussen al die arrogante ogen ook vriendelijke ogen zijn.
Nieuwsgierige ogen, met liefde en complimenten, ogen die de tijd nemen om me te bekijken, niet om hoe ik eruit zie maar om wie ik ben.
En die ogen wil ik terug aankijken.

Om even stil te staan bij nu.
En even te kijken naar mezelf.

L.B.